Το Βίδο

 Βίδο ονομάζεται το καταπράσινο νησάκι, 530 στρεμμάτων, που βρίσκεται απέναντι από την παλιά πόλη της Κέρκυρας και απέχει περίπου ένα μίλι (10 λεπτά με καράβι) από το παλιό λιμάνι. Το νησί έχει διατηρήσει τη φυσική του ομορφιά, μακριά από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις, καθώς παραμένει ακατοίκητο.

Από το 1986 στο νησί λειτουργούν κάθε καλοκαίρι οι παιδικές Δημοτικές Κατασκηνώσεις (όχι κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ). Είναι και ένας λόγος που στο Βίδο υπάρχουν όλες οι απαραίτητες κτιριακές εγκαταστάσεις. Πολλαπλά wc και ντους, μαγειρείο, ιατρείο κ.α

Φημίζεται για τη ζωηρή πανίδα του, οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού είναι  φασιανοί, πέρδικες, λαγοί και άλλα. Στη βόρεια παραλία του νησιού, αν είστε τυχεροί, μπορεί να συναντήσετε και δελφίνια. Διαθέτει επίσης πλούσια βλάστηση με υπέροχα τεράστια πεύκα, κυπαρίσσια και πανέμορφους ελαιώνες και παραλίες. Έχει συντηρούμενα μονοπάτια και προσφέρει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να περιηγηθεί σε ολόκληρο το νησί.

Πρώτη αναφορά στο νησί, γίνεται στον Θουκυδίδη το 425 π.Χ., με το όνομα Πτυχία ή Ηραίου νήσος. Αργότερα, το 80 μ.Χ., φθάνουν στο νησί οι Άγιοι Ιάσων και Σωσίπατρος, όπου χτίζουν την πρώτη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Στέφανο, από όπου πήρε το όνομά του το νησί τα επόμενα χρόνια. Στον Μεσαίωνα, μετονομάζεται σε Βίδο ή νησί του Μαλιπιέρο, πιθανώς από παραφθορά του ονόματος του τότε ιδιοκτήτη του, Guido Malipiero. Στο νησί βρίσκετε Σέρβικο Μαυσωλείο, χώρος μνήμης καθώς στην Κέρκυρα απεβίωσαν χιλιάδες Σέρβοι από τό 1915 μέχρι το 1918, όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Σερβία διωκόμενοι από τα αυστριακά στρατεύματα και να έλθουν πρόσφυγες στην Κέρκυρα.

Από το 1918 έως το 1926 το Βίδο γίνεται παράρτημα των εγκληματικών φυλακών Κέρκυρας. Στην Κατοχή του ’40 οι φυλακές χρησιμοποιήθηκαν ως δεσμωτήρια και στον Εμφύλιο ως χώρος κράτησης πολιτικών κρατούμενων. Είναι ακόμα εμφανή τα κελιά απομόνωσης. Από το 1948 έως το 1976 λειτούργησε ως σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων υψίστης ασφαλείας.

Το 1976 αποφασίζεται από την κυβέρνηση να παραχωρηθεί το Βίδο σε Άραβες επιχειρηματίες. Οι Κερκυραίοι αντιδρούν στην κυβερνητική αυτή πρόθεση κι έτσι το 1985 παραχωρείται στον Δήμο Κερκυραίων.